Ortoröntgenogramlar varus diziliminin düzeltme miktarı tespitinde ne kadar güvenilirdir?

Amaç: Bu çalışmada ortoröntgenogramlarda bacakların orta hatta olan uzaklığının alt ekstremite dizilimi ve açıları üzeri- ne olan etkileri incelendi. Hastalar ve yöntemler: Mart 2012 - Nisan 2013 tarihleri arasında, eklemdeki laksite miktarının anlaşılabilmesi ama- cıyla farklı iki pozisyonda ortoröntgenogram çekilmiş olan 56 hastanın varus deformitesi olan 95 ekstremitesi çalışmaya dahil edildi. İlk grafi, ayak bilekleri birbirine değecek şekilde çekilirken, ikinci grafinin, ayaklar hastanın omuz genişliği mesafesi kadar açık olacak şekilde çekildi. Her bir ortorönt- genogramda, ortalama mekanik aks açıları, anatomik akslar ve eklem hattı oryantasyon açıları ölçüldü. Varus deformitesi >10° olan 43 ekstremite için ölçümler ayrıca tekrarlandı. Bulgular: Ayakların bitişik olduğu pozisyonda çekilen orto- röntgenogramlarda, ortalama mekanik aks değeri 9.58°±5.7°, (0.20°; 26.0°), ortalama anatomik aks 3.65°±6.14°, (-9.0°; 21.0°) ve ortalama eklem hattı oryantasyon açısı -3.41°±2.52°, (-12.0°; 1.60°) olarak hesaplandı. Ayakların omuz mesafesinde açık olduğu pozisyonda çekilen ortoröntgenogramlarda ise; orta- lama mekanik aks değeri 7.73°±5.58°, (-3.0°; 23.0°), ortalama anatomik aks 2.62°±5.87°, (-11.0°; 18.30°) ve ortalama eklem hattı oryantasyon açısı -2.44°±2.41°, (-13.0°; 3.0°) olarak hesaplandı. İki pozisyon arasındaki açısal farklar istatistiksel olarak anlamlı bulundu (p<0.005). Sonuç: Çalışma bulgularımız, varus gonartrozlu hastalarda, ayaklar bitişik pozisyonda çekilen ortoröntgenogramlarda, meka- nik aks, anatomik aks ve eklem hattı oryantasyon açılarının ortalama değerlerinin ayakların omuz mesafesinde açık olduğu pozisyonda çekilen grafiye göre daha büyük olduğunu gösterdi. Bu durumun ameliyat öncesi planlamada hatalara yol açabileceği kanısındayız. Muhtemel sorunları en aza indirmek için bacakların durması gereken ideal pozisyonların standardize edilmesi gerekir.