Raşitizmden Korunmada Güneş Işığına Yönelik Annelerin Yaptıkları Uygulamaların Belirlenmesi

Amaç: Çocuklarının raşitizmden korumak için güneş ışığına maruz kalmalarına yönelik annelerin yaptıkları uygulamaların belirlenmesidir. Gereç ve Yöntemler: Araştırma, Türkiye’de bulunan birüniversite hastanesinde tanımlayıcı nitelikte yapılmıştır. Araştırmanın evrenini 2016 Nisan-2017 Aralık tarihleri arasında 0-2 yaşındaki çocuğu hastanede yatan, ulaşılabilen tüm anneler oluşturmuş; herhangi bir örneklem seçim yöntemine gidilmeden, uygulamanın yapıldığı zamanda hastanede olan,seçilme kriterlerine uyan ve araştırmaya katılmak isteyen 169 anne araştırmanın örneklemini oluşturmuştur. Çalışma kapsamına 18 yaş ve üstü olan, kognitif ve bilişsel fonksiyonları iyi olan, iletişim kurulabilen, 0-2 yaşında çocuğu olan ve araştırmaya katılmaya istekli anneler alınmıştır. Araştırmada, verilerliteratürden yararlanılarak geliştirilen anket formu ile hastanede annelerle yüz yüze görüşülerek toplanmıştır. Etik kurul ve araştırmanın yapılacağı hastaneden yazılı, annelerden sözel ve yazılı izin alınmıştır. Verilerin değerlendirilmesinde yüzdelik ki-kare testi analizi yapılmıştır. Bulgular: Annelerin%76,9’unun çocuğunu güneşe çıkarttığı, güneşe çıkan çocukların %48,5’inin genelde günde bir kez güneşe çıkarıldığı ve güneşe çıkanların %73,8’inin güneş ışığını direkt aldığı saptanmıştır. Çocuğun yaşı arttıkça güneş ışığını direkt alan çocuk sayısı artmaktadır. Çocuğun yaşına göre güneş ışığını alma şekli,aldığı bölgelerin etkilendiği saptanmıştır. Annenin eğitim durumunun çocuğun güneş ışığını alma şekli,aldığı bölgeleri etkilemediği bulunmuştur. Çocukların hiçbirinde raşitizm görülmemiştir. Sonuç: Çocukların tamamına yakını D vitamini almakta, çoğu güneşe çıkartılmakta ve raşitizm olan çocuk bulunmamaktadır. Annenin eğitim durumunun çocukların güneş ışığına maruz kalmasına etkisi olmadığısaptanmıştır. Çocukların güneş ışığını alması raşitizm açısından önemlidir.