Ermis, Uğur; Gül, Hüseyin Fatih; Gözcü, Sefa; Özdemir, Bengül; Hamdemir, Özgecan; Binnetoğlu, Damla

Introduction: Insulin resistance (IR) is a central metabolic feature of polycystic ovary syndrome (PCOS). Althou gh metformin improves insulin sensitivity, its adverse effects limit long-term use, prompting interest in herbal alternatives. The present study aimed to investigate the effects of Cichorium intybus L. ethanolic extract on PCOS-associated IR in a letrozole-induced rat model, compared with metformin. Materials and Methods: A total of twenty-four female Sprague–Dawley rats were allocated into four groups: healthy control (H), PCOS-associated insulin resistance (IR), metformin-treated (MET), and Cichorium intybus ethanolic extract–treated (C.I). PCOS was induced by oral letrozole administration (1 mg/kg/day) for 21 days. Following confirmation of IR by estrous cycle disruption and oral gl ucose tolerance test (OGTT), treatments were administered orally for 15 da ys. Metabolic parameters, serum insulin, glucose, lipid profile, sex hormones, and HOMA-IR index were evaluated. Skeletal muscle tissues were examined histopathologically and by immunohistochemical analysis of insulin receptor (INSR), insulin receptor subsrate 1 (IRS1), and insulin receptor subsrate 2 (IRS2) expression. Results: PCOS-associated IR rats showed impaired glucose tolerance, hyperinsulinemia, increased HOMA-IR, dyslipidemia, and hormonal imbalance. C. intybus ethanolic extract treatment significantly improved glucose tolerance, insulin levels, HOMA-IR, and lipid profile, with effects comparable to metformin. While metformin markedly restored INSR, IRS1, and IRS2 expression in skeletal muscle, C. intybus produced only moderate improvements. Conclusion: C. intybus ethanolic extract improved metabolic, hormonal, and biochemical paramete rs in PCOS-associated IR. However, its effects on skeletal muscle insulin signaling markers were less pronounced than metformin, suggesting a complementary therapeu tic role mainly through systemic metabolic regulation.

Kara, İlknur Sürücü; Peker, Necla Aydın; Arslan, Yusuf Kemal; Topal, İsmail

Introduction: A survey was administered to the families of children hospitalized due to lower respiratory tract infections in winter. Risk factors that may cause non-recurrent LRTI and recurrent LRTI in hospitalized children were compared. Materials and Methods: Survey questions were asked to the families of pediatric patients who were hospitalized with a diagnosis of LRTI in the training and research hospital during the winter period and did not have a known chronic disease. Patients were divided into two groups: children hospitalized due to recurrent LRTI and non-recurrent LRTI (first hospitalization). Factors that may cause LRTI were compared between the two groups. Results: 47 of 77 patients (61%) were male. There were 43 (55.8%) patients between 1 and 6 months. There were 25 (32.5%) patients living in crowded houses. The number of patients exposed to cigarette smoke was 61 (79.2%). 28 (36.4%) of the patients lived in a damp house. Five of the six patients with a history of premature birth had been recurrently hospitalized (p= 0.013). Among those with a f amily history of atopy, 80.6% had non-recurrent LRTI and 19.4% had recurrent LRTI (p=0.004). There was a positive relationship between household population and the number of smokers. Conclusion: Risk factors for LRTI include young age, male gender, atopic family history, low socioeconomic level, exposure to cigarette smoke and premature birth. History of premature birth, young age, and atopic family history are risk factors for recurrent LRTI.

Genç, Sıdıka; Çıçek, Betül

Amaç: Bu çalışmada, HT-22 s ıçan hippokampal hücrelerinde meydana gelen sisplatin kaynaklı oksido-inflamatuvar hasara karşı SA’nın yararlı etkilerini ve olası koruyucu mekanizmalarını biyokimyasal ve moleküler yöntemlerle açıklaması amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Öncelikli olarak nöroprotektif etkinlik meydana getirmek amac ıyla in vitro ko şullar altında HT-22 hücreleri üzerine sisplatin uygulamasından önce farklı konsantrasyonlarda Sinapik asit (SA) (100, 400 ve 800 μM) uygulandı. SA uygulamasından yar ım saat sonra kontrol grubu hariç tüm kuyucuklara 5,5 μM sisplatin uygulandı ve 24 saat boyunca uygun ko şullar alt ında inkübe edildi. Hücre canlılığı, rutin olarak kullanılan 3-(4,5-Dimetil Tiazol-2-il)-2,5- Difeniltetrazolyum Bromür (MTT) ile belirlendi ve sitotoksik aktivite, laktat dehidrojenaz (LDH) deneyleri ile belirlendi. Oksidatif stres, toplam antioksidan kapasitesi (TAK), Katalaz (KAT), glutatyon redüktaz (GSH), malondialdehit (MDA) ve süperoksit dismutaz (SOD) tahlilleriyle de ğerlendirildi. Ayrıca SA'nın HT-22 hücrelerinde Kaspaz-3 gen regülasyonu üzerindeki etkisi Real-Time PCR ile araştırıldı. Bulgular: Sisplatin, HT-22 hücrelerinde hücre canlılığını yaklaşık %40 oranında azalttı ve LDH seviyesini art ırdı. SA uygulanan gruplarda ise doz bağımsız olarak hücre canlılığı arttı ve LDH seviyesinde azalma me ydana geldi. SA nöroprotektif etkinliğini sisplatinin sitotoksik aktivitesini durdurması ve hücrelerde antioksidan etki mekanizmasını artırarak göstermiştir. Benzer şekilde, sisplatin ile up-regüle olan kaspaz- 3 SA uygulaması ile kontrol değerine yaklaşmıştır. SA, sisplatinin nörotoksisitesini ortadan kaldırmış, hücre ölümünü ve Oksidatif stres düzeylerini önemli ölçüde azaltmıştır. Sonuç: Bu bulgular SA'n ın hem oksidatif stres oluşum mekanizmalarını hem de hücrelerin apoptoz indüksiyonunu engelleyerek HT-22 hücrelerini sisplatine karşı koruduğunu göstermektedir.

Ondas, Osman; Utlu, Bahadir; Bayrakceken, Kemal; Yildirim, Serkan

Introduction: It was aimed to investigate the effect of topical boric acid on healing in the treatment of keratitis. Materials and Methods: Keratitis was created by randomly 32 of 56 healthy rats with inoculating pseudomonas aeruginosa (1x108 colony-forming units/ml 0.05 ml of solution containing pseudomonas eruginosa-PA-ATC27853) by creating epithelial defects in the corneas and randomly distributed to 4 groups. The remaining 24 healthy rats were randomly divided into 3 groups, so that; group 1 (control group), group 2 (with pseudomonas keratitis), group 3 (with pseudomonas keratitis and 4% boric acid treatment), group 4 (with pseudomonas keratitis and 8% boric acid treatment), group 5 (with pseudomonas keratitis and vancomycin+ ceftazidime given), group 6 (non-keratitis and only 4% boric acid applied), group 7 (non-keratitis and only 8% boric acid applied). At the end of the study, the ocular tissues of the rats were removed and examined histopathologically. Results: A clinically significant reduction in inflammation was detected in the groups using topical boric acid. Decreased TGF-β1 staining was detected in the groups in which keratitis + %4 and %8 boric acid was treated topically (p˂0,05). Compared to the infected group (group 2), 4% and 8% boric acid administered groups revealed mild/moderate corneal edema and thickening, degeneration of the corneal epithelium, and mild/moderate inflammation in the interstitial. Conclusion: Topical boric acid drops may be an important therapeutic factor in tissue healing and in the fight against inflammation in the treatment of keratitis.

Mertoğlu, Cuma; Örek, Yaprak Şule

Fructose is a monosaccharide that found in fruits and vegetables. Its consumption has increased considerably with consumption of sugar and added sugar in recent years. Fructose is preferred in the food industry and health sector with its advantages such as low glycemic index and high sweetness compared to glucose. However, studies have shown that fructose produces lower insulin, leptin, ghrelin and enteroendocrine hormone responses than glucose and is metabolized differently than glucose. Fructose bypasses the phosphofructokinase enzyme that is control point of the glycolysis pathway in metabolism. This bypass capability leads to an independent progression of glycolysis from energy requirements, accumulation of uric acid due to excessive consumption of ATP, and uncontrolled production of the fatty acid precursor coenzyme (Co) A. This difference in metabolism is associated with diseases such as obesity, diabetes, nonalcoholic fatty liver disease (NAFLD), dyslipidemia and hypertension. The high fructose corn syrup (HFCS) contains more fructose than sucrose and natural sources, and is a modified sugar, leading to greater metabolic changes and damage. In this review, current approaches on fructose metabolism, differences between fructose and glucose metabolism and effects of HFCS on human health were evaluated.

Özbek Bilgin, Aslı; Mammadov, Renad; Süleyman, Bahadır

Amaç: İskemili dokuya yapılacak olan ilk müdahaledokunun yeniden kanlanmasını sağlamaktır. Ancak,reperfüzyonda iskemili dokuya, arteryel kanla bolmiktarda oksijen sunulmaktadır. Dokuda artan moleküleroksijen aşırı serbest oksijen radikalinin oluşmasına veoksidatif strese yol açmaktadır. Bu da iskemi/reperfüzyon(I/R) hasarının azaltılmasında antioksidan tedavininyararlı olabileceğini göstermektedir. Çalışmamızda,böbrek I/R hasarına etkisini araştıracağımız niazatidin,peptik ülser tedavisinde kullanılan H2 reseptör antagonistiantiülser bir ilaçtır. Nizatidinin sitoprotektif etkisininantioksidan özelliğinden kaynaklandığı bilinmektedir.Literatürlerde, nizatidinin böbrek I/R hasarı üzerindekikoruyucu etkisine dair bir çalışmaya rastlanmadı.Çalışmamızın amacı, nizatidinin sıçanlarda I/R ileoluşturulan oksidatif böbrek hasarına etkisiniaraştırmaktır.Gereç ve Yöntem: Bu çalışmada albino Wistar türü 18adet erkek sıçan renal iskemi-reperfüzyon (RİR), 50mg/kg nizatidin + renal iskemi-reperfüzyon (NIR-50) veşam operasyonu uygulanacak (SG) gruplara ayrıldı.Bulgular: Biyokimyasal deney sonuçlarımız İ/R işlemigerçekleştirilen RİR grubunun böbrek dokusundamalondialdehit (MDA) ve myeloperoksidaz (MPO) gibioksidatif stres belirteçlerinin SG grubuna göre anlamlı(p<0.0001) yükseldiğini, süperoksit dismutaz (SOD) veglutatyon peroksidaz (GPO) gibi endojen antioksidanlarınise anlamlı (p<0.0001) düştüğünü göstermiştir. Nizatidinböbrek dokusunda MDA ve MPO’nun artmasını, SOD veGPO’nun ise azalmasını anlamlı olarak (p<0.0001)önlemiştir.Sonuç: Deney sonuçlarımız, nizatidinin böbrek dokusunuİ/R hasarına karşı koruduğunu ortaya koymaktadır.

Kulhan, Nur Gözde; Naykı, Cenk

Amaç: Total Laparoskopik Histerektomi (TLH)operasyonunun uygulanabilirliğini, avantaj vedezavantajlarını göstermek ve Doğu Anadolu’da bulunankliniğimizde yapılan TLH olgularının postoperatif bulguve komplikasyonlarını literatür ışığında tartışmaktır.Gereç ve Yöntemler: Toplam 25 hasta TLH yöntemi ileameliyat edildi. Enerji modalitesi olarak ligasure veharmonik kullanıldı. Ortalama ameliyat süresi,intraoperatif kanama miktarı, hemoglobinkonsantrasyonunda düşme, majör ve minör postoperatifkomplikasyonlar ve laparatomiye geçiş oranları incelendi.Bulgular: Hastaların yaş ortalaması 52,20±8,17 ±SDolup en yaşlı hasta 73, en genç hasta ise 40 yaşında idi.TLH için en fazla ameliyat endikasyonu %24 oranıylaservikal intraepitelyal lezyon (CIN) olduğu görüldü.Ortalama ameliyat süresi 105,12±26,33 SD idi. Bir (%4)hastada mesane yaralanması, bir (% 4) hastada isetransfüzyon gerektirecek hemoraji, major komplikasyonolarak oluştu. Yalnızca bir (%4) hastada alt segmentyerleşimli myom ve ciddi barsak yapışıklıkları nedeni ileTLH’den laparatomiye geçildi.Sonuç: TLH güvenle uygulanabilecek bir prosedürdür.Hasta seçimi ve deneyimli bir cerrahi ekip, TLHesnasında oluşabilecek komplikasyonları azaltmayayardımcı olabilir.

Polat, Gökhan; Yalçın, Ahmet; Özgökçe, Mesut

Objective: We aimed to evaluate the effectiveness of ultrasound and its association with joint structure by comparing success and extravasation rates of the glenohumeral joint and the ankle joint injections. Material and Methods: MR arthrography examinations of 114 glenohumeral joints and 86 tibiotalar joints were assessed in this retrospective study and, success and extravasation rates were compared statistically. Results: Extravasation rate at the injection site was significantly higher in patients with glenohumeral injection compared to tibiotalar injection (p:0.026). There was no contrast material within the joint space along with extravasation in 6 (5.2%) patients in glenohumeral injection group whereas contrast material was seen within the joint space in all patients in tibiotalar injection group (p:0.038). Conclusion: In intra-articular injections, the success rate of articular injection is affected by the distance of capsule to skin and capsule to cartilage. For this reason, higher extravasation rates with lower success rates were encountered in deep located joints and joints with the reduced capsule to cartilage distance.

Polat, Gökhan; Yalçın, Ahmet

Amaç: Bu çalışmamızda, ultrasonografi eşliğinde vepalpasyon ile yapılan enjeksiyonları, MR artrografi iledeğerlendirerek karşılaştırmayı ve her iki teknik arasındaişlemin başarısı ve ekstravazasyon oranları açısından farkolup olmadığını ortaya koymayı amaçladık.Gereç ve Yöntem: Bu prospektif çalışmamızda klinikendikasyon dahilinde el bileği enjeksiyonu yapılanhastaların çalışmaya dahil edilmesi planlandı. Çalışmasürecinde 40 hastaya, iki gruba ayrılarak, yarısınaultrasonografi eşliğinde diğer yarısına palpasyon yöntemiile enjeksiyon yapıldı. Enjeksiyon sonrası hastalara MRartrografi çekilerek, kontrast maddenin eklem içerisineulaşıp ulaşmadığı ve ekleme komşu yumuşak dokulariçerisine ekstravazasyonu değerlendirildi.Bulgular: Ultrasonografi eşliğinde yapılanenjeksiyonların hepsinde eklemde kontrast madde varlığımevcuttu (%100). Palpasyonla enjeksiyon yapılanhastaların 17 tanesinde eklemde kontrast madde izlendi(%85). Ultrasonografi eşliğinde enjeksiyon yapılan üç(%15) hastada iğne trasesinde kontrast maddeekstravazasyonu mevcut iken bu sayı palpasyon metoduile yapılan enjeksiyonlardada beşti (%25).Sonuç: El bileğine palpasyon ve ultrasonografi eşliğindeyapılan enjeksiyonlarda işlemin başarı ve ekstravazasyonoranları arasında anlamlı farklılık mevcut değildi.Palpasyon zaman ve maliyet açısından etkin biryöntemdir. Fakat bu yöntem eklemin palpasyonunuetkileyen patolojilerin varlığında yetersiz kalmakta veböyle durumlarda ultrasonografi kullanımı enjeksiyonbaşarısını artırmaktadır.

Kulhan, Mehmet; Naykı, Ümit Arslan; Uluğ, Paşa; Ata, Nahit; Kulhan, Nur Gözde; Naykı, Cenk

Objective: To evaluate the results and complications of pregnancy of mothers giving birth over 35 years of age. Materials and Methods: Prenatal examinations and birth files of pregnant women age 20-34 and 35 years and older who gave birth from 2010 to 2015 were analyzed retrospectively. Results: Average age of advanced maternal age group pregnant women were found to be 40,7&plusmn;2,42 years (over 35 year-olds), whereas average age of the pregnant women at reproductive phase were determined as 26,69 &plusmn; 4,13 years (20-34 year-olds). Both groups did not have history of alcohol during pregnancy. But in advanced maternal group, 2,19% smoking cases were revealed, whereas the number was 26,47% for reproductive age group. Regular prenatal care rate of advanced age pregnancy was detected in 90,1%, it was found to be 80,39% in the 20-34 age group. Patients were evaluated for obstetric complications; the rate of preterm birth was 9,89%, premature rupture of membranes rates was 5,49%, oligohydramnios rates was 7,69%, polyhydramnios was 2,19%. The same parameters in the control group were 16,6% for preterm labor, 29,4% for premature rupture of membranes, 13,7% for oligohydramnios and 3,92% for polyhydramnios. Patients were evaluated for need of neonatal intensive care, trauma and intrauterine growth retardation there was not a significant difference between the groups. 3 patients in advanced maternal age group (3,29%) had fetal abnormalities (Down syndrome) but the control group did not show any abnormality. Conclusion: Advanced maternal age is a risk factor for some diseases even in healthy women. Preeclampsia and gestational diabetes are some of them. In this study, parameters such as gestational diabetes and fetal anomalous baby were more frequently observed in advanced maternal age group. Regular antenatal care should be provided especially for older pregnancies to prevent these maternal and fetal complications.