Beden eğitimi ve spor öğretmeni adaylarında sosyal girişimcilik ve sosyal iyi oluş

Giriş ve Amaç: Bu çalışmanın amacı, beden eğitimi ve spor öğretmeni adaylarının sosyal girişimcilik ve sosyal iyi olma algılarını bazı değişkenlere göre incelemek ve aralarındaki ilişkiyi belirlemektir. Materyal ve Metot: Araştırmanın çalışma grubunu 4 farklı üniversitede öğrenim gören 391 (104 kadın, 287 erkek) beden eğitimi ve spor öğretmeni adayı oluşturmuştur. Katılımcıların yaş ortalaması 21.76±3.06'dır. Çalışmada veri toplama aracı olarak 'Aday Öğretmenlerin Sosyal Girişimcilik Özellikleri Ölçeği(AÖSGÖÖ)' ve 'Sosyal İyi Olma Ölçeği (SİOÖ)' kullanılmıştır. Verilerin analizinde istatistiki yöntem olarak; betimsel istatistikler (frekans, aritmetik ortalama, standart sapma); t-testi, tek yönlü varyans analizi (ANOVA), PearsonCorrelation ve basit doğrusal regresyon testleri kullanılmıştır. Bulgular: Beden eğitimi ve spor öğretmeni adaylarının sosyal girişimcilik algıları orta seviyenin üzerinde, sosyal iyi olma algıları ise yüksek düzeydedir. Öğretmen adaylarının AÖSGÖÖ ve SİOÖ'den aldıkları puanlar cinsiyet, üniversite, sınıf, üniversite eğitiminden önce ikamet edilen yer, gelir ve baba eğitim durumuna göre anlamlı bir şekilde farklılaşmazken; düzenli fiziksel aktiviteye katılım durumu ve fiziksel aktivite yapma süresine göre anlamlı bir şekilde farklılaşmaktadır. Katılımcıların AÖSGÖÖ'den aldıkları puanlar fiziksel aktivite yapma sıklığına göre farklılaşmazken, anne eğitim durumuna göre farklılaşmaktadır. Bunun aksine katılımcıların SİOÖ'den aldıkları puanlar anne eğitim durumuna göre farklılaşmazken, fiziksel aktivite yapma sıklığına göre farklılaşmaktadır. Sonuç: Düzenli olarak fiziksel aktivite yapan beden eğitimi ve spor öğretmeni adaylarının sosyal girişimcilik ve sosyal iyi olma algıları yüksektir. Katılımcıların fiziksel aktivite yapma süresi arttıkça sosyal girişimcilik ve sosyal iyi olma algısı artmaktadır. Öğretmen adaylarının fiziksel aktivite yapma sıklığı arttıkça sosyal iyi olma algıları artarken, sosyal girişimcilik algıları ise değişmemektedir. Anne eğitim durumu ortaokul olan katılımcıların sosyal girişimcilik algıları yüksektir. Öğretmen adaylarının sosyal iyi olma algıları arttıkça sosyal girişimcilik algıları da artmakta ve sosyal iyi olma algısı, sosyal girişimcilik algısının anlamlı bir yordayacısı olup sosyal girişimcilik algısının %11'ni açıklamaktadır.

Introduction and Purpose: The aim of this study was to examine pre-service physical education and sports teachers' perceptions of social entrepreneurship and social well-being according to some variables and to determine the relationship between them. Materials and Method: Research group consisted of 391 pre-service physical education and sports teachers. In the study, 'Pre-service Teachers' Social Entrepreneurship Qualifications Scale (PTSEQS)' and 'Social Well-Being Scale (SWBS)' were used as data collection tools. Descriptive statistics, t-test, ANOVA, Pearson Correlation and simple linear regression tests were used data analyses. Finding: Participants' social entrepreneurship perceptions were above the middle level, and their social well-being perceptions were at a high level. While the scores obtained from PTSEQS and SWBS did'nt differ significantly according to gender, university, class, place of residence before university education, income and father's education level; they differed significantly depending on participation in regular physical activity and duration of physical activity. While the scores of PTSEQS did'nt differ according to the frequency of physical activity, they differed according to the education level of the mother. On the contrary, while the scores of SWBS did'nt differ according to the educational status of the mother, they differed according to the frequency of physical activity. Result: Participants who regularly engage in physical activity had higher social entrepreneurship and social well-being perceptions. As the duration of physical activity increased, social entrepreneurship and social well-being increased. As teacher candidates' frequency of physical activity increased, their social well-being increased. Participants whose mother's education level is secondary school had higher social entrepreneurship. As teacher candidates' social well-being increased, their social entrepreneurship also increased, and social well-being was a significant predictor of social entrepreneurship and explained 11% of social entrepreneurship.