Sosyal yardımlaşma ve dayanışma vakfı’ndan yardım alan kadınların eğitime ilişkin anlamlandırmaları

Bu çalışma SYDV’den yardım alan yoksul kadınların gündelik hayat deneyimleri üzerinden eğitimi anlamlandırmalarını tartışacak bir alan oluşturmayı amaçlamaktadır. Araştırmanın kuramsal çerçevesi Bourdieu'nün habitus, sermaye ve alan teorisi; Sen'in yapabilirlik yaklaşımı ile Edin ve Kefalas'ın anneliği önceliklendirme teorisi üzerine inşa edilmiştir. Çalışmada nitel araştırma desenlerinden fenomenoloji benimsenmiş; veriler yarı yapılandırılmış görüşme formu aracılığıyla toplanmış ve fenomenolojik analiz yöntemiyle çözümlenmiştir. Araştırmanın çalışma grubunu SDYV’den düzenli olarak yardım alan yoksul kadınlar oluşturmaktadır. Analiz süreci, verilerin yalnızca betimlenmesiyle sınırlı kalmayıp, katılımcıların deneyimlerinde ortaklaşan anlam yapılarını ve bu yapıların özsel yönlerini ortaya çıkarmayı hedeflemiştir. Araştırmanın temel bulguları, kadınların kendi eğitim deneyimlerini çoğunlukla “ertelenmiş”, “yarım kalmış” ve “zorlayıcı” bir süreç olarak anlamlandırdıklarını; buna karşılık çocuklarının eğitimini güçlü bir “umut”, “kurtuluş” ve “gelecek yatırımı” olarak konumlandırdıklarını göstermektedir. Bu bulgu, eğitiminyoksulluk bağlamında tekil ve sabit bir olgu olmadığını; annelik sorumlulukları, ertelenmiş benlik ve toplumsal beklentilerle iç içe geçen çok katmanlı bir deneyim alanına dönüştüğünü göstermektedir. Araştırma, sosyal politika, yetişkin eğitimi ve eğitimde fırsat eşitsizliği alanlarına katkı sunmayı hedeflemekte; dezavantajlı kadınlara yönelik yapabilirlik odaklı, toplumsal cinsiyet duyarlı eğitim programlarının geliştirilmesi yönünde öneriler içermektedir.

This study aims to create a space for discussing how poor women who receive assistance from Social Assistance and Solidarity Foundations make sense of their education through their daily life experiences. The theoretical framework is grounded in Bourdieu's theory of habitus, capital and field; Sen's capability approach; and Edin and Kefalas's theory of prioritizing motherhood. A phenomenological design from qualitative research methods was adopted; data were collected through semi-structured interview forms and analyzed using phenomenological analysis. The study group consists of poor women who regularly receive assistance from Social Assistance and Solidarity Foundations. The main findings of the study show that women mostly interpret their own educational experiences as a “delayed,” “incomplete,” and “challenging” process; in contrast, they position their children's education as a strong “hope,” “salvation,” and “investment in the future.” This finding demonstrates that education, in the context of poverty, is not a singular or fixed phenomenon but rather a multilayered experience interwoven with maternal responsibilities, deferred selfhood, and social expectations. The study aims to contribute to the fields of social policy, adult education, and educational inequality, and includes recommendations for the development of capability-oriented, gender-sensitive educational programs for disadvantaged women.