Osmanlı Dönemi Arap Şairlerinden Ahmed el-Behlûl ve Hz. Peygamber’e Methiyelerinde Muhteva

17. yy. da Osmanlıların bir eyaleti olan Trablusgarb’da doğup büyüyenAhmed b. Huseyn el-Behlûl, Mısır’ın önemli ilim adamlarından eğitim almışsonra memleketine dönmüştür. Osmanlı dönemi şairi Ahmed el-Behlûl, şairlik yönünün yanı sıra Akâid sahasında Durretu’l-‘Akâi’d, Fıkıh sahasında elMu‘ayyene ve el-‘Izziyye ve Arap Dili ve Edebiyatı sahasında el-Makâmetu’lVitriyye gibi eserleri telif ederek çeşitli sahalarla ilgilenmiş bir âlimdir. Behlûl,ed-Durru’l-Asfâ ve’z-Zebercedu’l-Musaffâ fî Medhi’l-Mustafâ ismiyle meşhurdivânını tamamıyla Hz. Muhammed’i (sav) medhe tahsis etmiştir. Başta Libyaolmak üzere Kuzey Afrika’da meşhur olan Divan, Kâdî ‘İyâz’ın el-‘Iyâdiyyeisimli manzumesine yazılmış bir tahmis olup Arap alfabesinin 29 harfinin herbiriyle başlayıp beşlemelerin sonlarını da yine aynı harfle bitirdiği 29 kasideden oluşur. Şair, divanında Hz. Peygamber’in (sav) doğumu, nesebi, güzelahlakı ve şemâili, mucizeleri, şirkin onunla ortadan kalktığı, şefaati, peygamberler arasındaki üstünlüğü, yaşadığı kutsal mekânlar, O’na duyulan özlem,O’na, Ehli Beytine ve Ashabına salavât getirmenin önemi, O’nun günah vehatadan kurtarıcı olması ve ümmeti olmanın ayrıcalığı konularına değinmiştir.