Çocuk Gözüyle Anlatmak: Sinemada Çocukluğun Büyüme Serüveni

Çocukluk, tarih boyunca farklı coğrafyalarda farklı anlamlara sahip olmuş bir kavramdır. Bazıtarihçiler Orta Çağ sanatında çocuk imgesinin olmadığını hatırlatarak, Orta Çağ’da çocuklukkategorisinin olmadığını ileri sürer. Bu iddia, çocukluğun moderniteyle ortaya çıkan bir kategori olduğu anlamına gelir. Sinema da çocuklukla benzer dönemde dünya sahnesine çıkar. Modernleşme yolundaki stratejiler hem çocukluğu hem de sinemayı şekillendirmiştir. Bu makale,ilk film örneklerinden günümüz sinemasına çocuk imgesinin dönüşüm dinamiğini anlamayaçalışmaktadır. Çocukluğun büyüme hikâyesi, masumiyetten tedirginliğe uzanan bir yolculuktur. Çünkü sinema, çocukluğu sadece bir inşa zemini olarak görmez. Sinema, özellikle belirlisinema anlayışında, çocuklukla ilgili alternatif bir gerçek sunarak, çocukluk üzerinde işletilenmodern stratejilerin işlevsizliğini gösterme potansiyeline sahiptir. Makale, bu dönüşümü farklıcoğrafyalardan ve farklı film türlerinden örneklerle analiz edecektir. Anahtar kavramlar olarakKellner ve Ryan’ın ortaya koyduğu “metaforik” ve “metonimik” anlatı kavramları kullanılacaktır.Çocukluğu, inşanın öznesi olarak gören film türleri “metaforik” kavramıyla, çocukluğun gerçekçi deneyimini ön plana çıkaran film türleri ise “metonimik” kavramıyla değerlendirilecektir.